خوشى به روز آورده ، صبح مشغول بودم به صرف چاى و شيرينى كه خادم آورده بود يادداشت مىكردم كه يك نفر معمّم محترم خوش محضرى وارد شد . سلام كرد . حدس زدم آقا محمّد رضاى حكمى است . برخاسته احترام زياد كردم . جلوس كرده با گرمى و كمال مشغول صحبت شد . تا سخن كشيد به بقاء نفس ، من گفتم « من در اين سياحت از هر بزرگ و حكيمى اين مسئله را سؤال كرده‌ام ، اغلب گفته‌اند لا ينحل است ، برهان منطقى ندارد » . . . آقا محمّد رضا گفت : « انصافا براى بقاء نفس دليل منطقى اقامه نمىتوان كرد ، لكن ما تابع انبياييم ، آن چه فرموده‌اند ، تعبّدا مىپذيريم » من از انصاف و طريق گفتگوى او بسيار ممنون شدم . بدبختانه از هر ملّاى نادان ايران هر مسئله كه مىپرسى فورا ادعا كرده جوابى مىدهد و اگر دليل خواهى دليلش اصرار و فرياد و تهديد به تكفير است . آن بزرگوار تا قريب ظهر توقف كرد . بسيار از صحبت و حسن اخلاق او حظّ بردم . اصرار كرد به خانه‌اش ببرد ، قبول نكردم زحمت بدهم . تشريف برده و قدرى ميوه تازه فرستاد . » « 1 » بنا بر اين به تصريح حاج سياح و بيان استاد مصلح الدين مهدوى در تذكرة القبور بقطع حكيم صهبا ازدواج نموده بوده و داراى فرزندى پسر به نام « قوام الدّين » بوده است . « 2 »

--> ( 1 ) - خاطرات حاج سياح ، يا دورهء خوف و وحشت ، به كوشش حميد سياح ، به تصحيح سيف اللّه گلكار - ه . ق . ، ص 32 ، 33 ( حركت از شيراز به اصفهان 20 شعبان 1294 - دوّم رمضان 1294 ه . ق . ) با توجه به اينكه حاجى سياح در شعبان 1294 لغايت رمضان آن سال مسير اصفهان - شيراز را طى نموده و آقا محمّد رضا زمستانها در اصفهان مشغول به تدريس بوده و در تابستانها در موطن خود ، قريب به يقين است ، آقا محمّد رضا حكمى هموست و چون بجز او كسى را بدين نام در قمشه ( شهرضا ) نبوده است و او در سال 1294 چند ماه بعد به تهران رفته است و ديگر اينكه ازدواج نمودن وى و داشتن فرزند با توجه به آن چه كه آقاى مهدوى در تذكرة القبور فرموده ، درست مىنمايد . ( 2 ) - مهدوى ، سيّد مصلح الدين ، تذكرة القبور - فهرست ، آقا محمّد رضا بن ابو القاسم قمشه‌اى .